Een inspannings-ecg, ook wel ergometrie of ‘fietstest’

Een inspannings-ecg, ook wel ergometrie of ‘fietstest’, is een elektrocardiogram dat wordt vervaardigd terwijl de patiënt lichamelijke inspanning verricht op een fietsergometer, met het doel om ischemie van het hart op te sporen. Het is nuttig om een inspannings-ECG te laten maken bij die patiënten bij wie het met behulp van anamnese en lichamelijk onderzoek niet mogelijk blijkt de diagnose Angina Pectoris voldoende aannemelijk te maken of met voldoende zekerheid uit te sluiten (intermediaire kans op belangrijke coronairsclerose, atypische AP). Vooral bij deze groep levert dit zinvolle diagnostische informatie op. De sensitiviteit van de test is 45-50%, de specificiteit 85-90%.

Contra-indicaties voor een inspannings-ECG zijn onder meer: AMI, alle vormen van instabiele AP, gedecompenseerd hartfalen, acute myocarditis, recente pulmonale embolie of trombose, ernstige aortaklepstenose, hypertrofische obstructieve cardiomyopathie, ernstige hypertensie – systolisch >200 mmHg of diastolisch >110 mmHg – en lichamelijke of geestelijke handicaps waardoor inspanning niet (goed) mogelijk is. Daarnaast zijn afwijkingen op het ECG, zoals ischemie in rust of een LBTB, redenen om geen inspannings-ECG te verrichten. Voorafgaand aan het inspannings-ECG wordt ook altijd een rust-ECG gemaakt. Tevens anamnese en screenend lichamelijk onderzoek verricht door de sportarts of cardioloog NP om contra-indicaties uit te sluiten.

Met een inspanningstest kunt u ook de functionele capaciteit van uw patiënten in kaart brengen, de antihypertensieve behandeling evalueren en de prognose van hartfalen bepalen (conditie blijkt prognostischer te zijn dan de ejectiefractie bij hartfalen, tevens is er een zwakke correlatie subjectieve beleving inspanningstolerantie en de objectieve capaciteit).